Er is altijd weer dat moment: je staat in de winkel of scrolt online, en je denk: welk schetsboek kies ik nu? Drie namen komen steeds terug — Moleskine, Leuchtturm1917 en Fabriano.
▶Inhoudsopgave
Ze zien er alle drie aantrekkelijk uit, maar ze zijn niet hetzelfde. Niet echt.
En het verschil zit hem vaak in dingen die je pas merkt als je begint te tekenen.
Moleskine: de bekende naam
Laten we eerlijk zijn: Moleskine is bijna een merk dat je kiest omdat je het kent.
Die zwarte kaft, het ronde hoeken, het elastiekjes — het voelt vertrouwd. En dat is niet erg, want het is een degos product.
Maar als je echt gaat tekenen, merk je snel wat er goed is en wat minder. Het papier in de Moleskine Art Collection schetsboeken is glad. Heel glad. Voor grafietpotlood en blenden met een stompje is dat eigenlijk best prettig. De toon is licht crème, wat een warme uitstraling geeft.
Maar — en dit is een groot maar — het papier is relatief dun.
Rond de 165 gram. Dat betekent dat je niet te hard kunt drukken zonder dat het doorscheurt, en als je ook maar een beetje water gebruikt, krult het papier bijna onmiddellijk. Wat me opvalt is dat Moleskine zichzelf verkoopt als een kunstmerk, maar het papier is eerder geschikt voor potlood en pen dan voor aquarel of inkt met veel water.
Voor schetsen op zondagochtend met een HB-potlood? Prima. Voor iets dat langer moet meegaan? Twijfelachtig.
De binding is stevig, het boekje blijft goed open liggen, en de achterzak is handig.
Maar het aantal bladzijden is beperkt — vaak rond de 60 vel. Dat is weinig als je regelmatig tekent.
Leuchtturm1917: de onderkoelde favoriet
Leuchtturm1917 is het merk dat je hoort als je in een groep tekenaars vraagt naar hun favoriet. En terecht, denk ik.
Het is niet het mooiste boekje qua kaft, maar wat erin zit, is beter dan je verwacht. Het papier is iets dikker dan dat van Moleskine — rond de 180 gram — en heeft een fijne, lichte textuur. Het is wit, niet crème, wat een iets andere uitstraling geeft aan je tekeningen.
Voor grafiet en blenden werkt het uitstekend. De toon is neutraal genoeg om zwart-wit contrast goed te laten werken, maar niet zo koud dat het onpersoonlijk voelt.
Eerlijk gezegd vind ik de kleine details het beste aan Leuchtturm. Er zit een inhoudsopgave vooraan, genummerde pagina's, en zelfs een datumregistratie. Dat klinkt misschien saai, maar als je ooit terug wilt bladeren naar een schets van twee jaar geleden, ben je blij dat je dat hebt.
Ook de achterzak is groter en steviger dan bij Moleskine. De binding is platvouwbaar, wat betekent dat je het boekje helemaal open kunt leggen zonder dat het kraakt.
Dat is handig als je aan een dubbele pagina werkt. En het aantal bladzijden is ruim — meestal 80 vel, soms meer.
Het enige minpunt? Het papier is nog steeds niet ideaal voor veel water. Als je aquarel wilt doen, zul je merken dat het toch een beetje golft. Maar voor droge media — potlood, houtskool, pastelkrijt — is het een uitstekende keuze.
Fabriano: de verrassing
Fabriano is een Italiaans papierbedrijf dat al sinds de dertiende eeuw bestaat. Dertiende eeuw.
Terwijl Moleskine en Leuchtturm pas in de twintigste eeuw met hun boekjes kwamen, was Fabriano al bezig met het maken van papier van hoge kwaliteit. Dat merk je. De schetsboeken van Fabriano — met de Fournier-reeks als bekendste — hebben papier dat dikker en steviger is dan beide andere merken. Rond de 200 gram, soms meer.
Het is katoenen papier, wat betekent dat het veel water kan verdragen zonder te krullen. Voor aquarel is dat een groot voordeel.
Maar ook voor potlood en inkt voelt het anders: zachter, meer grip, alsof het papier je pen helpt in plaats van tegenwerkt.
De kaft is minder spectaculair dan die van Moleskine. Het is eenvoudiger, meer functioneel. Maar het papier binnenin is waar het om gaat, en dat is hier echt goed. De toon is licht crème, vergelijkbaar met Moleskine, maar de textuur is fijner en gelijkmatiger.
Wat ik trouwens opviel toen ik voor het een keer een Fabriano schetsboek kocht: de binding is steviger dan verwacht. Het boekje ligt goed open, blijft plat, en de bladzijden scheuren niet los.
Dat is iets wat je pas merkt als je het vergelijkt met goedkopere alternatieven. Het nadeel? Fabriano is minder verkrijgbaal in gewone winkels.
Je vindt het vooral bij gespecialiseerde kunstwinkels of online. En de prijs is iets hoger dan Moleskine of Leuchtturm.
Maar als je serieus tekent, is het geld waard.
Dus welke kies jij?
Het hangt af van wat je wilt doen. En dat is geen vluchtig antwoord, want het is echt waar.
Als je vooral schetst met potlood, houtskool of pen, en je waardert een strak boekje met handige functies, kies dan voor Leuchtturm1917.
Het is de beste balans tussen kwaliteit, functionaliteit en prijs. Als je een boekje wilt dat er mooi uitziet en dat je overal mee naartoe kunt nemen — voor snelle schetsen, ideeën, aantekeningen — dan is Moleskine een prima keuze. Maar wees bewust van de beperkingen van het papier.
En als je serieus bezig bent met tekenen, misschien ook met aquarel of inkt, en je wilt een boekje dat zijn waarde bewijst op papier — letterlijk — kies dan voor Fabriano. Het is de minst bekende van de drie, maar voor mij is het de beste keuze uit onze vergelijking van schetsboeken voor aquarel en inkt.
Dat vind ik trouwens het mooiste aan schetsboeken: ze dwingen je om te beginnen. Geen perfectie, geen druk. Gewoon een bladzijde, een potlood, en de ruimte om iets te maken. Welk boekje je kiest, is minder belangrijk dan dat je het opent.
Veelgestelde vragen
Wat zijn de belangrijkste verschillen tussen Moleskine en Leuchtturm1917?
Moleskine schetsboeken hebben glad, licht crème papier dat uitstekend is voor potlood en blenden, maar minder geschikt is voor aquarel of inkt met veel water. Leuchtturm1917 biedt daarentegen iets dikker papier met een lichte textuur, ideaal voor grafiet en blenden, en heeft handige functies zoals een inhoudsopgave en datumregistratie.
Welk schetsboek is het meest geschikt voor beginners die met potlood werken?
Voor beginners die vooral met potlood willen tekenen, is Leuchtturm1917 een goede keuze. Het papier is stevig genoeg om niet door te scheuren bij lichte druk en biedt een fijne textuur die goed werkt voor het creëren van contrasten met een HB-potlood.
Wat is het belangrijkste verschil in papierdikte tussen Moleskine en Leuchtturm?
Moleskine's papier is relatief dun, met een dikte van ongeveer 165 gram, waardoor het minder geschikt is voor watergebruik. Leuchtturm1917 daarentegen heeft iets dikker papier (ongeveer 180 gram), wat meer druk kan weerstaan en minder snel kromt bij het gebruik van water.
Wat zijn de voordelen van de organisatie-functies in een Leuchtturm1917 schetsboek?
Leuchtturm1917 onderscheidt zich door handige functies zoals een inhoudsopgave, genummerde pagina's en een datumregistratie. Deze details maken het boekje ideaal voor het bijhouden van tekeningen en projecten over langere tijd, waardoor het makkelijker is om terug te bladeren naar eerdere schetsen.
Hoeveel pagina's zitten er gemiddeld in een Moleskine schetsboek?
Moleskine schetsboeken hebben vaak een beperkt aantal bladzijden, meestal rond de 60 vel. Dit kan minder zijn als je regelmatig tekent en een groter aantal pagina's nodig hebt voor je projecten. Leuchtturm1917 biedt daarentegen een aanzienlijk groter aantal bladzijden, meestal rond de 80 vel of meer.