Winsor & Newton Professional aquarelverf: complete review

Ik heb Winsor & Newton Professional jarenlang gebruikt. Het is een merk dat je tegenkomt in bijna elke kunstwinkel, en terecht — de kwaliteit is solide.

Maar "solide" betekent niet dat het perfect is. In deze review vertel ik wat ik écht van deze verf vind, waar ik tegenaan ben gelopen, en waar je op moet letten als je overweegt het aan te schaffen.

Wat maakt deze verf anders?

Winsor & Newton Professional is een van die lijnen die je als kunstenaar uiteindelijk uitprobeert.

Het merk bestaat sinds 1832, en die traditie voelt je. De verf is intens, helder en transparant — precies wat je van een goede aquarel verwacht.

Je krijgt 107 kleuren, verkrijgbaar in zowel tubes (5 en 15 ml) als napjes. Dat is een enorm palet, en het grootste pluspunt is het aantal single pigment kleuren. Voor wie van zuivere mengwerking houdt, is dat goud waard. Toch valt me op dat het kleurengamma niet echt verrassend is.

Als je al wat aquarelverf hebt — van Schmincke, Holbein of Rembrandt — dan zie je veel bekende pigmenten terug.

De lijnen lijken sterk op elkander. Dat is niet per se slecht, maar het maakt het lastiger om een duidelijke reden te vinden om juist voor Winsor & Newton te kiezen boven een ander topmerk.

Napjes versus tubes: maakt het uit?

Er gaat een verhaal dat de samenstelling van de napjes en tubes verschillend zou zijn, en dat napjes makkelijker oplossen. Ik heb dat zelf niet echt gemerkt.

Mijn zelfgevulde napjes werken net zo fijn als de kant-en-klare varianten. Maar ik heb wel iets raars meegemaakt: één van mijn zelfgevulde napjes — met Winsor Green (Blue Shade) — kreeg een witte waas erop. Geen schimmel, de verf was nog te gebruiken, maar het zag er niet uit.

Ik heb geen verklaring gevonden. Het is een van die kleine dingen die je niet verwacht bij een merk in deze prijsklasse.

Het Hue-probleem

Dit is het punt waar ik echt kritisch wordt. Winsor & Newton biedt veel kleuren aan met het woord "Hue" in de naam.

Cadmium Yellow Hue, Cadmium Red Hue, Viridian Hue — je kent ze wel. "Hue" betekent dat de kleur niet gemaakt is van het originele pigment, maar van een goedkopere mix die het originele nabootst.

Dat is op zich prima, zolang je weet waar je aan toe bent. Maar hier schiet Winsor & Newton tekort: ze geven niet aan welke pigmenten in die Hue-mix zitten. En dat is een probleem. Want welke aquarelverf vervaagt niet? Dat hangt volledig af van de pigmenten die erin zitten.

Als je niet weet wat erin zit, kun je niet voorspellen hoe de kleur zich zal gedragen over tijd.

Voor een professioneel merk vind ik dat onvoorstellijk. De echte cadmiums — dus zonder "Hue" — zijn wél lichtecht en mooi. Maar die zijn duurder. Het is een beetje een dubbel spel: ze bieden een betaalbare versie aan, maar geven je niet de informatie die je nodig hebt om een weloverwogen keuze te maken.

Lichtechtheid: wat een jaar UV-test laat zien

Ik heb de lichtechtheid van de Professional lijn een jaar lang in de gaten gehouden. Het grootste deel — ongeveer 80% van de kleuren — is inderdaad lichtecht.

Maar er zijn opvallende uitzonderingen. Prussian Blue, Aureolin en Opera Pink zijn fugitief.

Die vervagen na blootstelling aan licht. Als je werk maakt dat lang meegaat, moet je deze kleuren vermijden of heel bewust inzetten. Olive Green bevat PY65 en kan subtiel vervagen.

En Rose Madder Genuine — een prachtige, zeldzame kleur — is gevoelig voor bepaalde omstandigheden. Wat me opvalt is dat deze fugitieve kleuren nog steeds in het assortiment zitten zonder duidelijke waarschuwing. Bij sommige andere merken zie je dat beter aangegeven.

De Revival Collection: historisch romantiek of echte meerwaarde?

Recent heeft Winsor & Newton acht nieuwe kleuren gelanceerd onder de naam "Revival Collection". Het zijn gebaseerd op historische kleuren die door oude meesters werden gebruikt.

De namen klinken mooi: Aureolin Hue, Fields Orange, Tyrian Purple, Cinnabar Green, Ostwald Grey, Mineral Grey, Ultramarine As, en Viridian Hue. Eerlijk gezegd vind ik het een mooie marketingzet. Maar als je goed kijkt, zit er opnieuw "Hue" in de naam van meerdere kleuren.

Dat betekent opnieuw: onbekende pigmenten, onzekere lichtechtheid. De romantiek van de oude meesters is mooi, maar ik wil weten wat er in mijn verf zit.

Waar ligt de prijs, en is het het waard?

De Professional lijn zit in het midden- tot hoge segment. Een set van 24 kleuren kost rond de 212 euro. Dat is niet goedkoop, maar ook niet het duurste wat je kunt kopen.

Voor die prijs krijg je een betrouwbare, intens heldere verf met een breed palet, al kun je ook kiezen voor een betaalbaar alternatief zoals White Nights.

Maar hier geldt wat ik altijd zeg: een dure set is niet per se beter. Als je net begint, kun je beter minder kleuren kopen maar dan met de juiste pigmenten.

Een set met goedkope pigmenten en een mooie doos geeft uiteindelijk minder voldoening dan een kleine set met zuivere, lichtechte kleuren. En daar zit het probleem van veel complete sets — ook bij Winsor & Newton — ze zijn vaak samengesteld voor de verkoop, niet voor de kunstenaar.

Mijn eerlijke conclusie

Benieuwd hoe Winsor & Newton Cotman en Professional zich verhouden? De Professional-lijn is goede aquarelverf. Niet de beste, niet de slechtste — goed.

De kleuren zijn intens, de single pigment opties zijn talrijk, en de verf is overal verkrijgbaar.

Maar het gebrek aan transparantie over de Hue-kleuren is een gemiste kans. En het feit dat fugitieve kleuren zonder duidelijke waarschuwing in het assortiment blijven, vind ik niet bepaald professioneel. Als je al een verzameling hebt en je kent je pigmenten, is Winsor & Newton een logische aanvulling.

Als je begint, koop dan liever individuele tubes van kleuren die je écht wilt gebruiken. Check de pigmentnummers — PB15, PY35, en dergelijke — en bouw je palet op met kennis, niet met marketing.

En vergeet niet: hoe goed je verf ook is, op verkeerd papier verpest het allemaal. Arches 300 gram katoen blijft de gouden standaard. Daar kun je niet aan ontkomen.